Αυτό το ηλεκτρονικό άρθρο δημοσιεύτηκε από το αφοα στις 17/02/26.

Η ΚΔ με καθεστώς παρατηρητή στο «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ

Επικίνδυνοι και ανήθικοι μικρομεγαλισμοί της ελληνοκυπριακής δεξιάς

Ως διπλωματική αναβάθμιση παρουσιάζεται από τον Νίκο Χριστοδουλίδη η απόφαση να συμμετάσχει η Κυπριακή Δημοκρατία ως παρατηρητής στο «Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα».

Το «Συμβουλιο Ειρήνης» αποτελεί πρωτοβουλία του Ντόναλντ Τραμπ και, ενώ άρχισε ως προσπάθεια να ελέγξει την κατάσταση στη Γάζα, προβλέπεται να παρέμβει και σε άλλες περιοχές του πλανήτη. Πρόκειται για ένα Συμβούλιο στο οποίο συμμετέχουν διάφορες προσωπικότητες του παγκόσμιου καπιταλιστικού κεφαλαίου, όπως, π.χ., ο Πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, οι χώρες με μόνιμη συμμετοχή πρέπει να καταβάλουν 1 δισεκατομμύριο δολάρια και ο Τραμπ έχει αυξημένες εξουσίες.

Είναι, επομένως, ξεκάθαρο πως πρόκειται για ένα κατ’ επίφαση Συμβούλιο Ειρήνης, ένα άλλο όχημα να προωθηθούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των πιστών τους συμμάχων στην περιοχή. Το δε Ισραήλ, ανενόχλητο, συνεχίζει να παραβιάζει την εκεχειρία, να δολοφονεί εκατοντάδες Παλαιστίνιους και να στέλνει τα κομματιασμένα πτώματά τους σε σακούλες στη Γάζα.

Πέραν, επομένως, των ηθικών ζητημάτων που γεννιούνται, είναι πολλά τα ερωτήματα που προκύπτουν και σε σχέση με το θεσμικό βάθος του Συμβουλίου, τις πολιτικές του στοχεύσεις και τη συμβατότητά του με το διεθνές δίκαιο.

Παρότι γίνεται αναφορά στο ψήφισμα 2803 του Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, η δημιουργία παράλληλων δομών εκτός σταθερού πολυμερούς πλαισίου γεννά ανησυχίες. Όταν προβλέπονται ειδικά καθεστώτα συμμετοχής ή μηχανισμοί που ευνοούν τους οικονομικά και πολιτικά ισχυρούς, υπονομεύεται η αρχή της ισότητας των κρατών. Για μια χώρα όπως η Κυπριακή Δημοκρατία, που επικαλείται διαχρονικά το διεθνές δίκαιο απέναντι στην Τουρκία, η συνέπεια δεν είναι δευτερεύον ζήτημα.

Επιπλέον, τίθεται θέμα δημοκρατικής νομιμοποίησης και λογοδοσίας. Ποιος ελέγχει τις αποφάσεις ενός τέτοιου οργάνου; Πώς διασφαλίζεται η διαφάνεια των διαδικασιών; Η ειρήνη δεν μπορεί να αποτελεί αποκλειστικό προϊόν διακυβερνητικών διαβουλεύσεων κεκλεισμένων των θυρών, αλλά οφείλει να στηρίζεται σε θεσμικές εγγυήσεις και σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Παράλληλα, η ανθρωπιστική τραγωδία στη Γάζα εργαλειοποιείται στο πλαίσιο ευρύτερων γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Ένα σχήμα που συγκροτείται υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι ουδέτερο ως προς τους στρατηγικούς συσχετισμούς στην Ανατολική Μεσόγειο. Η «σταθερότητα» χωρίς σαφή δέσμευση σε αυτοδιάθεση, προστασία αμάχων και πλήρη εφαρμογή του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου θα παγιώσει υφιστάμενες ανισότητες.

Ο μικρομεγαλισμός και οι φαντασιώσεις περί δήθεν συμμαχίας με τις ΗΠΑ φανερώνουν την πολιτική ανεπάρκεια των κυβερνώντων και των κομμάτων της δεξιάς, περιλαμβανομένου του δήθεν αντιπολιτευόμενου ΔΗΣΥ. Δυστυχώς, μόνο το ΑΚΕΛ και το Βολτ βγήκαν να πουν τα αυτονόητα. Σε μια εποχή που το διεθνές δίκαιο αμφισβητείται ποικιλοτρόπως, το φλερτ με τέτοιες πρωτοβουλίες είναι τουλάχιστον αφελές και ρίχνει τη χώρα στο στόμα του λύκου, ενώ αυτοί νομίζουν πως βγαίνουν να μαζέψουν λουλούδια στο δάσος.