Το κείμενο αποτελεί απομαγνητοφώνηση της ομιλίας που έκανε το Queer Cyprus Association στο Pride 2017 τον Μάη του 2017 στη Λευκωσία.

Απομαγνητοφώνηση

Εκατοντάδες ομοφυλόφιλοι βασανίζονται και εκτελούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Τσεσενία, τούτη την ώρα που εμείς, με αφορμή την 17η Μαίου, μέρα που η ομοφυλοφιλία αφαιρέθηκε από τη Διεθνή Ταξινόμηση Ασθενειών, διαδηλώνουμε και αυξάνουμε την ευαισθητοποίηση και την ορατότητά μας.

Πολλά άτομα βιώνουν διακρίσεις και παραβίαση του βασικού δικαιώματος στην ζωή λόγω του καπιταλιστικού και πατριαρχικού συστήματος, όπως και της ομοφοβίας, αμφιφοβίας και τρανσφοβίας, που επικρατεί τόσο στο νησί μας όσο και σε διάφορες περιοχές στον κόσμο.

Όπως όλα τα άτομα της κοινωνίας που ζουν στο νησί, εμείς οι Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφισεξουαλικοί, Τρανς, Ιντερσεξ (ΛΟΑΤI) επηρεαζόμαστε αρνητικά από τη διαίρεση του νησιού μας, από το γεγονός ότι υπάρχουν 6 διαφορετικοί στρατοί και η διαδικασία λύσης δεν έχει ολοκληρωθεί εδώ και τόσα πολλά χρόνια.

Για το λόγο αυτό, είναι πολύ σημαντικό, ως άνθρωποι από το βορρά, την δύση, την ανατολή, τον νότο της Κύπρου, όλοι/όλες και όλα τα άτομα που αισθάνομαι ότι ανήκουμε στο νησί, να έρθουμε μαζί και να αγωνιστούμε ενάντια σε γεωγραφικές και νοητικές διαιρέσεις, να τονίσουμε ότι η ειρηνευτική διαδικασία δεν είναι μόνο μια συμφωνία στο χαρτί και, πάνω απ’όλα, ότι μπορούμε να μιλούμε για μια πραγματική ειρήνη, μόνο μετά που η ομοφοβία, η αμφιφοβία και η τρανσφοβία πάψουν να υπάρχουν, όταν θα ζούμε σε έναν κόσμο όπου κανένα άτομο δεν θα βιώνει διακρίσεις και θα μπορούμε να συνυπάρχουμε μέσα από τις διαφορετικότητές μας.

Η πραγματική ειρήνη βρίσκεται μέσα στα δικά μας χέρια και δεν θα επιτευχθεί πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά στους δρόμους, από εμάς.

Ως Queer Cyprus Association θέλουμε να τονίσουμε ότι πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι όλες οι λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικά και ίντερσεξ άτομα και άτομα όλων συναισθηματικών και σεξουαλικών προσανατολισμών και ταυτοτήτων φύλου είναι ελεύθερα… μέχρι η αγάπη να νικήσει. Το κείμενο αυτό μεταφράστηκε από τη Δέσποινα Μιχαηλίδου ωστόσο διαβάστηκε από τον Δημήτρη, διότι δυστυχώς δεν της επιτράπηκε να ανεβεί στη σκηνή από τους διοργανωτές επειδή τον περασμένο χρόνο χρησιμοποίησε το δικαίωμά της στην ελεύθερη σκέψη και τη διαμαρτυρία.